فقر مسکن :

بررسی فقر مسکن بدین جهت حائز اهمیت است که افزایش فشار هزینه های تأمین مسکن موجب کاهش سایر هزینه های زندگی، از جمله تأمین کالری مورد نیاز خانوار، تأمین هزینه های بهداشتی و آموزشی میشود، به طوریکه اطمینان از دسترسی همه به مسکن مناسب، ایمن و مقرون به صرفه و خدمات پایه و بهبود محله های فقیرنشین تا سال 2030 در اهداف توسعه پایدار گنجانده شده است. در این مطالعه به بررسی فقر مسکن مطابق با استاندارد جهانی «برنامه اسکان بشر سازمان ملل متحد 2020» پرداخته شده است. نتایج بیان میدارد که مشکل اصلی فقر مسکن ایران، سهم بالای هزینه مسکن از کل هزینه خانوار (عدم برخورداری از مسکن مقرون به صرفه) در مناطق شهری و نرخ بالای بدمسکنی (دارای حداقل یک محرومیت از ابعاد مسکن) در مناطق روستایی است. نقشه جغرافیایی فقر مسکن در ایران نشان میدهد، استانهای سیستان و بلوچستان و کرمان در 6 مورد از 7 شاخص مسکن وضعیت بدتری از متوسط کشوری دارند. همچنین 79 درصد خانوارهای استان تهران دارای سهم مسکن بالای 30 درصد از کل هزینه خانوار هستند.